Op eieren lopen

Een telefoongesprek

Een telefoongesprek met iemand die een verschrikkelijk groot verdriet heeft. Ze luchtte haar hart over mensen die, goedbedoeld, van alles voor haar invullen. Hoe dat de pijn groter maakt doordat er dan niet echt geluisterd wordt naar haar verdriet. En ergens in dat gesprek reageerde ik op iets waarvan ik dacht dat ze dat wel moest voelen. Ze beet geïrriteerd van zich af dat ik net deed of ik wist hoe het voor haar is. Een terechte tik over mijn vingers want ik luisterde niet goed en vulde in hoe het volgens mijn ervaring en kennis voor haar zou moeten zijn. Ik voelde me aangevallen en werd een beetje boos om de manier waarop ze me aansprak. (Achteraf bekeken kan ik wel zeggen dat de manier waarop ze me de mantel uitveegde nogal onbeleefd was.) Ik reageerde er niet op, ging er omheen en vroeg door over haar verdriet, leefde met haar mee en het werd weer een goed gesprek.

Dat is niet het hele verhaal. Ik ging, door niet te reageren op de manier waarop ze tegen me uitviel, voorbij aan mijn eigen gevoel. In de verhouding tussen haar grote verdriet en mijn kleine irritatie lijkt dat prima.

Maar dat is het niet.

Op eieren lopen

Ik ging op eieren lopen om de lieve vrede te bewaren. Waarom? Omdat ik onder de indruk was van haar verhaal? Of omdat ik bang was dat ze nog bozer zou worden? Omdat ik bang was de verbinding met haar kwijt te raken? Omdat ik bang was het niet goed te doen in dat gesprek? Ja, al die redenen telden mee en het was dus vooral angst. Dat werkt niet. Ik liet mezelf niet helemaal zien aan haar en liet haar daardoor even in de steek. Want om echt te luisteren, moet je echt aanwezig zijn in een gesprek.

Aandacht voor het gevoel van de ander en je eigen gevoel

Had ik dan mijn gevoel op de voorgrond moeten zetten en haar verdriet daarmee verdringen? Natuurlijk niet. Ik leefde met haar mee en was oprecht in haar geïnteresseerd. Dus hoefde ik er absoluut niet bang voor te zijn dat ik haar in de steek zou laten. Ik had aandacht kunnen houden voor haar en haar verdriet en daarnaast iets kunnen zeggen over haar uitval. Dan had ik mezelf en haar helemaal serieus genomen in het hele gesprek. Zonder deze pauze waarin ik op eieren liep om haar niet voor het hoofd te stoten.

Wil je een abonnement op mijn blog, vul dan hieronder je naam en adres in.

Wat gij niet wilt dat u geschiedt …

helpende-hand

Ik zat de afgelopen week bij een training over eenzaamheid. Het centrale advies was om niet te gaan helpen vanuit wat jou als helper goed lijkt maar om te luisteren en aandacht te geven. Klinkt logisch toch?

Ik moest denken aan de oude spreuk ‘wat gij niet wilt dat u geschiedt doet dat ook de ander niet’ en ik realiseerde me dat dit eigenlijk een heel egocentrisch advies is. Je gaat er dan vanuit dat wat niet goed is voor jou, ook niet goed is voor de ander. Dat is heel stevig in ons ingebakken. Niet zo gek omdat we de wereld nu eenmaal door onze eigen ogen zien. Meestal is dat helemaal niet erg maar soms leidt het tot goed bedoelde maar fout aankomende hulp.

Iedere coach en therapeut kent het wel. Je bent met iemand aan het werk en je wilt iets voor die ander. Het kan zijn dat je pijn ziet die je wil bestrijden, het kan zijn dat je een mogelijkheid ziet waarvan je het jammer zou vinden als de cliënt die niet benut. Het is voor mij heel belangrijk om door te hebben dat ik iets wil. Want anders zou ik onbedoeld kunnen sturen in de richting van wat ik voor de cliënt wil, in plaats van in de richting waar de cliënt zelf heen wil. Of ik zou door te sturen de cliënt de kans kunnen ontnemen zelf te ontdekken waar hij heen wil. Als ik weet dat ik een wens heb voor de cliënt, kan ik die wens loslaten en verder gaan met wat ik moet doen: de cliënt helpen te ontdekken wat hij wil.

Een beter advies is dus ‘wat gij niet wilt dat u geschiedt, vraag dat even na.’

wil je een abonnement op mijn blog, vul dan hieronder je naam en adres in.

wat-gij-niet-wilt-dat-u-geschiedt-dat-boeit-ons-hoegenaamd-geen-biet

Back to work met een nieuw geurtje

parfumflesje

Een parfumerieketen adverteert er mee: “back to work met een nieuw geurtje”. Ik snap niet waarom je een nieuw geurtje zou kopen als je na de vakantie weer aan het werk gaat en daarom werk ik niet in een parfumeriewinkel. Ik snap wel dat het de bedoeling is dat je na de vakantie fris weer aan het werk gaat.

Veel mensen lopen tegen de vakantie op hun tandvlees, ze zijn heel erg aan vakantie toe als het zover is. Nu is het vakantieseizoen dus afgelopen. En dan?
Na de vakantie begin je fris en fruitig aan het nieuwe werkjaar. Hoe lang duurt die frisheid?
Zit je binnen een paar weken of misschien zelfs binnen een paar dagen weer in die zelfde tredmolen als voor de vakantie?
Is dat goed? Wat moet er anders? Hoe voorkom je dat je weer uitgeblust bent voor de volgende vakantie? Hoe krijg je nieuwe energie in je werk? Ben je er tevreden mee dat je telkens weer moet opladen in je vrije tijd?

En dan even omgekeerd:
Hoe zou het zijn om in je dagelijks werk energie op te doen voor je vrije tijd? Stel je eens voor dat je aan het begin van elk weekend en aan het begin van elke vakantie bruisend van energie klaar staat om volop te genieten van je vrije tijd.

Wil je een abonnement op mijn blog, vul dan hieronder je naam en adres in.

 

Wie moet er naar een coach?

“Iedereen een coach?” De vraag in een mooie campagne van het Europees Instituut.

Ik sta achter coaching, ik geloof in de werking van coaching.  Dat zul je, gezien mijn beroep, niet gek vinden. Moet dus iedereen aan de coaching? Wat mij betreft niet. Maar wie dan wel?

Ben je gelukkig? Ga dan vooral door met wat je aan het doen bent. Maar als je een probleem hebt doe er dan iets aan. Dat is vaak lastig want je lost een probleem niet op met de werkwijze waardoor het is ontstaan.  De definitie van waanzin is om steeds weer het zelfde te doen en een ander resultaat te verwachten.
Dus om je probleem op te lossen en/of gelukkig te worden moet je het anders gaan doen dan je gewend bent en dat is best moeilijk. Iets nieuws aanleren gaat nog maar iets ouds afleren valt helemaal niet mee.
De één moet oefenen met een andere houding en dat kan een heel gevecht zijn. Een ander moet afrekenen met oud zeer en dat kan pijnlijk zijn. Voor iedereen is er een unieke weg te gaan. Hoe dan ook, het ontdekken van die andere manier van doen of kijken, is vaak hard werken. Maar, als jij de moeite waard bent, is dat de moeite waard.

Geloof me: jij bent die moeite waard.

Onderzoek heeft uitgewezen dat de quote waarschijnlijk niet van Einstein afkomstig is maar het is wel een goeie. De definitie van waanzin is om steeds weer het zelfde te doen en een ander resultaat te verwachten.

quotes-by-einstein-on-insanity-tz1cjA-quote

Wil je een abonnement op mijn blog, vul dan hieronder je naam en adres in.

Duurzaamheid: Loslaten? Niet doen.

recyclelogo

Duurzaamheid begint bij je zelf. Afval bestaat niet.
Voor de hand liggende en platgetreden clichés.
En daarom niet minder waar. Maar ook op een heel ander vlak.

Hoe zit het eigenlijk met oud zeer? Met patronen die je vroeger hebt ontwikkeld en die je niet meer nodig hebt? Meegegeven aan de vuilnisman natuurlijk.

Maar we hadden afgesproken dat afval niet bestaat. Als alles hergebruikt kan worden dan ook je eigen oude spullen.
Het verdriet dat je hebt over iemand die je bent kwijtgeraakt. Daar zou je wel van af willen. Maar dat betekent afstand doen van de liefde die je voor diegene hebt.
De pijn om iets dat je vroeger hebt meegemaakt, of wat je vroeger juist niet hebt meegemaakt. Weg er mee. Maar die pijn is een belangrijke les voor de rest van je leven. Pijn en verdriet gaan over wat je na aan het hart ligt. Wat belangrijk voor je is.
Dat patroon dat je vroeger hebt aangeleerd. Dat je bijvoorbeeld altijd conflicten uit de weg moest gaan omdat die voor jou als klein kind te bedreigend waren. Je hebt intussen geleerd om goed met conflicten om te gaan. Dus in de shredder met dat oude patroon. Zou ik niet doen. Je hebt vanwege die noodzaak om conflicten te vermijden geleerd om verbinding te maken of harmonie te creëren of zo iets. Dat is een groot talent als je het bewust inzet. Zo is het met al die overlevingspatronen: ze leverden kostbare vaardigheden op.

Loslaten wat van vroeger is? Niet doen. Wel een andere manier vinden om het vast te pakken.* Maak van je ouwe rommel iets moois.

Wil je een abonnement op mijn blog, vul dan hieronder je naam en adres in.

*Dank aan Patricia Wouters voor deze uitdrukking.

De oplossing voor jouw vraag. Dit werkt altijd.

Je hebt een ambitie of je hebt een probleem. Er staat iets in de weg voor het verwezenlijken van de ambitie of je hebt ergens last van.

Wie verlangt er dan niet af en toe naar de oplossing die een probleem direct en zonder al te veel moeite op lost?

Je ziet het ook vaak aangeboden:
– In drie stappen …
– Het a, b, c van…
– De ultime …..
– Snel van je … af?
– …..


Als het te mooi klinkt om waar te zijn, dan is het dat waarschijnlijk ook.

We hebben als mensen één ding gemeen: we zijn allemaal uniek. We hebben allemaal ons eigen verhaal, we hebben onze eigen bergen beklommen en we hebben onze eigen bergen waar we tegen op zien.

Dus als er iemand is die je een kant en klare oplossing aanbiedt, kan dat nooit de echte oplossing zijn. Wat heb jij nodig om die belemmering van jouw ambitie op te ruimen of wat heb jij nodig om je probleem op te lossen of om verder te gaan met je leven ondanks dat probleem? Dat kan van alles zijn. Misschien moet je jezelf iets anders aanleren en moet je daarvoor oefenen met ander gedrag. Misschien moet je de confrontatie aan gaan met een oude overtuiging. Misschien moet je nog eens afrekenen met iets dat vroeger gebeurd is.
Hoe dan ook, zonder moeite kom je niet verder. Er is geen gemakkelijke oplossing en er is geen oplossing die voor iedereen werkt.

Hieronder nog maar eens flink aangezet in een oud filmpje van de Amerikaanse komiek Bob Newhart.

Wil je een abonnement op mijn blog? Vul dan onder het filmpje je gegevens in.

“Ga ik dood?” Een eerlijk antwoord

Op het moment dat we ons realiseren dat we doodgaan, weten we kennelijk wat belangrijk is. In onderstaand filmpje legt een ambulancebroeder uit wat hij hoort van stervenden.

Wat willen die stervenden? Ze hebben behoefte aan vergeving, de behoefte om herinnerd te worden, behoefte om te weten dat hun leven zinvol was.

Wat moet jou vergeven worden? Wat doe jij nu niet in je leven waar je achteraf wel eens spijt van zou kunnen krijgen? Kun je dat veranderen? Wat heb je daar voor nodig?

Hoe wil je herinnerd worden? wat wil je nalaten?

Wat maakt jouw leven zinvol? wat is jouw missie?

Voor Nederlandse ondertiteling start je het filmpje en klik je op het symbooltje bijna rechts onderin het schermpje, naast de knop om het filmpje beeldvullend te maken. Het duurt 5 min 33 sec.

Wil je een abonnement op mijn blog, vul dan onder het filmpje je naam en e-mailadres in. 

Het duurt nog bijna een jaar voordat het valentijnsdag is

Gisteren was het valentijnsdag. Veel mensen geven op die dag blijk van hun liefde. Kaartjes, bloemen, cadeautjes of andere attenties. Gebaseerd op de naamdag van Valentijn die in het jaar 496 heilig werd verklaard. De gewoonte om die attenties te geven, soms anoniem, komt uit Engeland en de Verenigde Staten en is sinds midden jaren negentig in Nederland doorgedrongen.

Vandaag is het drie jaar geleden dat mijn vader stierf. In de tijd daarvoor heb ik nog tegen hem kunnen zeggen wat ik te zeggen had. Ik ben daar blij mee.

Het duurt nog bijna een jaar voordat het valentijnsdag is. Dit jaar duurt het zelfs nog een dag langer omdat het een schrikkeljaar is. Waarom zou je wachten met het tonen van je genegenheid? Je weet nooit wat er in de tussentijd allemaal kan gebeuren.
Als je iemand iets te zeggen hebt, doe het dan.

Wil je een abonnement op mijn blog, vul dan je naam en e-mailadres in. 

It ’s got to be perfect. Of helemaal leven?

perfect

Mooie plaatjes op Facebook van alleen de leuke momenten in je leven. Als iemand vraagt hoe het gaat, dan zeg je ‘goed’. Steeds op zoek naar een nieuw festival, een nieuwe club, de nieuwste mode, een nieuwe reisbestemming. Herkenbaar?
Voor mij wel, mijn Facebook staat vol met leuke dingen.

Het lijkt wel dat het leven altijd leuk moet zijn.
Maar dat is niet alles. Ik heb een goede vriend, al meer dan dertig jaar. We beleven heel veel plezier samen en dat heeft vaak te maken met lekker eten en drinken. Ook mooie reizen en avonturen. We genieten samen van het mooie van het leven. Maar ik ben me nog nooit zo bewust geweest van onze vriendschap als toen hij zijn armen om me heen sloeg bij de uitvaart van mijn vader.

Niet dat ik mezelf of iemand anders ellende gun. Maar ziekte, verdriet, pijn en rouw horen wel bij het leven. Die vriend en ik zullen zeker doorgaan met beleggen in mooie herinneringen en ik hoop dat ik op mijn timeline nog veel leuke dingen kan plaatsen. Maar bij de regel ‘pluk de dag’ hoort ook dat het goed is om de minder mooie momenten bewust mee te maken. Als het niet leuk is, of zwaar of verdrietig of verschrikkelijk. Wees je er van bewust wat je voelt. Wees je er van bewust wie of wat je mist, waar je naar verlangt. Voel de pijn. Lach om dat waarom gelachen moet worden en huil om dat waarom gehuild moet worden. Doe dat niet alleen maar, als het kan, samen.

Wil je een abonnement op mijn blog, vul dan je naam en e-mailadres in. 

Een wolk is slechts een rookgordijn

dark-clouds

‘Je moet weten dat elke donkere wolk een rookgordijn is om de waarheid te verbergen, en de waarheid is, of we ze zien of niet: de zon en de maan zijn er toch en er is altijd licht.’
Uit Instructions for a bad day van Shane Koyczan (hele tekst hier). 

Die donkere wolk is er echt. Je ziet de wolk, de mensen die om je heen staan, zien die wolk ook.  Een wolkenveld kan zo groot en donker zijn dat je echt in het donker staat. Die wolk beneemt je compleet het zicht op wat er achter is: licht.  Je kunt het licht van de maan niet zien, je kunt de warmte van de zon niet voelen.

clouds obscure the moon

Achter de wolken schijnt de zon. Heel oud en flauw en uitgekauwd. Flauw als je er pijn en verdriet mee wllt ontkennen, optimisme probeert te forceren. Het is heel gemakkelijk om over iemands gevoel heen te walsen door net te doen of er niets aan de hand is of net te doen of het allemaal niet zo erg is. Doe dat ook niet met je eigen gevoel.

Als je onder een donkere wolk staat, erken die dan. Erkenning van wat er is, is altijd een eerste stap naar iets anders. Vanuit die erkenning kan je onderzoeken wat je nodig hebt om in beweging te komen of om te blijven waar je bent. ‘Neem elke hand aan die je wordt aangereikt om je ergens uit te trekken waar je niet uit kunt ontsnappen’, schreef Koyczan. Of misschien heb je iemand nodig om bij je te blijven staan in de regen.
Vraag daar om als niemand ziet dat je hulp nodig hebt, vraag harder als niemand het hoort.

Wil je een abonnement op mijn blog, vul dan je naam en e-mailadres in.