Verantwoordelijkheid nemen. Maar dan echt

voor je zelf zorgen

voor jezelf zorgen

Ooit vroeg mijn coach me wanneer ik mijn verantwoordelijkheid ging nemen. Woedend werd ik. Ik zat tegen een burn-out aan en één van de oorzaken was dat ik me, vooral in mijn werk, voortdurend voor van alles en nog wat verantwoordelijk voelde. En dan ging hij me vertellen dat ik nog meer verantwoordelijkheid moest nemen? De coach liet me even uitrazen en vroeg toen wanneer ik verantwoordelijkheid ging nemen voor me zelf. Toen was ik met stomheid geslagen.

Het eerste en belangrijkste waarvoor je verantwoordelijk bent, is jezelf. Brandweerlieden leren dat ze als eerste dat ze voor hun eigen veiligheid moeten zorgen en dan pas voor die van slachtoffers. Misschien een beetje tegen de intuïtie van de held in die onmiddellijk wil gaan redden, maar wel logisch want een dode brandweerman kan geen levens redden.
Het gebod luidt ‘heb uw naaste lief als u zelf’ levert veel naastenliefde op. Maar als je vooral naastenliefde hebt, ga je voorbij aan een belangrijk deel van dat gebod. Het gebod stelt namelijk, als vanzelfsprekend, dat je van je zelf houdt. Ook logisch wat als je niet voor je zelf zorgt, kun je niet voor anderen zorgen.

Terug naar wat de coach mij vroeg. Waar het om ging was dat ik oude pijn die ik steeds negeerde maar eens moest herkennen en erkennen. Had ik er wel eens een traan om gelaten? Het werd tijd om ‘mijn verlies te nemen’, te aanvaarden dat het er was en dat het bij me hoorde.
Toen kon ik er pas mee af rekenen en dat was nodig om verder te komen.

Wil je een abonnement op mijn blog, vul dan hieronder je naam en adres in.

De millennial is (niet) anders

wijzen in Bhutan

wijze ouderen?

Ik zag een leuk filmpje van een sollicitatiegesprek van een oudere werkgever met een millennial. De millennial speelt de rol van verwend nest dat denkt dat de wereld om haar draait. Een leuk filmpje omdat het herkenbaar is: sommige eigenschappen van millennials worden flink uitvergroot. Zie onderaan de tekst de link naar het filmpje.

Ik zie de laatste tijd her en der uitgelegd worden hoe De Millennial anders is. Hoezo is de millennial anders?  Je kunt net zo goed stellen dat de baby-boomer anders is want elke generatie is anders. Toch snijdt het hout dat de millennial anders is. De heersende managementklasse is namelijk grotendeels ouder: baby-boomers en de generatie direct daarna. Ze zijn voor veel oudere managers lastig te managen en dat maakt millennials anders.

In dat filmpje worden millennials afgeschilderd als verwende prinsjes en prinsesjes, werkschuw tuig, ongemotiveerd.
De millennials die ik tegenkom zijn bepaald niet ongemotiveerd. Integendeel, ze zijn tot op het bot gemotiveerd. Door andere dingen dan de oudere generaties. Baanzekerheid zodat je tot je pensioen bij de zelfde baas kan blijven, hoog salaris, auto van de zaak. Allemaal niet interessant. Wat bijvoorbeeld wel motiveert is dat je iets doet dat echt betekenisvol is. Ik denk wel eens dat ze te gemotiveerd zijn als ik kijk naar het snel groeiende aantal burn-outs in die generatie.

Misschien is het beter om niet te kijken naar hoe het komt dat millennials zo lastig te managen zijn en kan je beter onderzoeken hoe het komt dat veel managers moeilijk leiding kunnen geven aan mensen die heel anders zijn dan henzelf. De millennial heeft minder management en meer leiderschap nodig. Coachend leiderschap is de vaardigheid die je als leidinggevende hard nodig hebt. Het klassieke management sterft hopelijk snel uit.

millennial

Wil je een abonnement op mijn blog, vul dan hieronder je naam en adres in.

Ik heb de wijsheid in pacht             …Huh?

Uil

Wat is wijsheid? Dat een tomaat een vrucht is, is kennis. Dat je een tomaat niet in een fruitsalade doet, is wijsheid. Leuk maar volgens mij is dat nog steeds kennis. Parate keukenkennis.

Volgens Socrates was wijsheid het besef dat je iets niet weet. Daar kan ik me wel in vinden. Ik vind mensen die overal een antwoord op hebben en die alles zeker weten, dommer dan mensen die twijfelen en zoeken.

Als je iets in pacht hebt, dan is het van iemand anders en mag jij het gebruiken. Dus als je de wijsheid in pacht hebt, gebruik je de wijsheid van iemand anders. Zo is het ook een beetje met coaches. Natuurlijk denk ik best vaak al vroeg in een traject te weten wat de cliënt te doen staat. Gelukkig heb ik genoeg ervaring, kennis en een beetje wijsheid om te beseffen dat ik dat helemaal niet weet. Ik ken de oplossing niet van de vraag waarmee een cliënt bij me binnen komt. Ik help de cliënt zelf het antwoord te vinden.

Het antwoord zit in de wijsheid van de cliënt.

Wil je een abonnement op mijn blog, vul dan hieronder je naam en adres in.

Wie betaalt, bepaalt …………….niet alles

nat geld

Een opdrachtgever bepaalt wat er gebeurt en hoe er wordt gerapporteerd. Wie betaalt heeft recht op kennis over de inhoud. Zo is dat normaal gesproken geregeld maar bij coaching ligt dat wel eens anders.

Als een coachtraject door, bijvoorbeeld, de werkgever wordt betaald, ontstaat er een driehoek opdrachtgever, cliënt en coach.
De opdrachtgever en de cliënt hebben samen een doel afgesproken voor het coachtraject en een coach uitgezocht.
Soms wil de opdrachtgever in de loop van het traject of daarna van de coach weten waar het precies over is gegaan. Dan zal ik nul op het rekest geven. Waarom?

Het gaat in coaching om het resultaat, om dat resultaat te halen moet alles besproken kunnen worden en om dat mogelijk te maken is vertrouwelijkheid noodzakelijk. Het kan zijn dat er iets speelt in het privéleven van de cliënt dat van invloed is op het werk of er kan iets zijn op het werk waar de medewerker niet met de leidinggevende over kan of wil spreken. De cliënt moet er op kunnen vertrouwen dat wat er in de kamer van de coach besproken wordt, binnen de muren van die kamer blijft.
Geheimhouding is om die reden één van de centrale elementen in de beroepsethiek van de coach.

Als er iets is dat kan leiden tot spanning tussen medewerker en leidinggevende zal ik soms, in het belang van de cliënt, adviseren dat hij dat met de leidinggevende bespreekt. En als dat erg lastig is kan er een gesprek plaatsvinden onder begeleiding van de coach. Aan het begin en einde van het traject is er vaak een driegesprek. De cliënt kan in die gesprekken en ertussenin aan de opdrachtgever vertellen wat hij kwijt wil. Maar als coach mag ik niet uit de school klappen.

Wil je een abonnement op mijn blog, vul dan hieronder je naam en adres in.

Ikigai, de heilige graal

droombaan

Ikigai is het geheim van een lang succesvol leven. Het komt uit Japan waar de mensen oud worden. Klopt. Ook het land waar een treinmachinist zelfmoord pleegde omdat hij te laat arriveerde, waar veel kinderen depressief zijn door de prestatiedruk op school, waar kostwinners ‘s avonds nooit thuis eten omdat je langer dan je leidinggevende op kantoor moet blijven. Kortom: pas op met het idealiseren van zo’n concept.

Klopt het concept van Ikigai dan niet? Zeker wel. Als je het even bestudeert, zie je de logica. Het staat als een paal boven water dat waar die vier voorwaarden overlappen je de ideale baan hebt. Doen waar je goed in bent, wat je leuk vindt, wat de wereld nodig heeft en waar iemand geld voor over heeft. Wie wil dat nou niet?

het probleem is dat Ikigai een heilige graal aan het worden is. Bij een heilige graal hoort een heilig moeten en moeten is het probleem.

heilige_graal

We leven in een maatschappij met twee belangrijke valkuilen: maakbaarheid en succes.
Alles is maakbaar: de maatschappij, je baan en je leven. En je moet succesvol zijn.
Dus als je niet die ideale vrienden hebt, die droomvakantie, die mooie foto’s op facebook of die ideale baan, dan heb je het niet gemaakt. Als alles maakbaar is en je hebt het niet gemaakt, dan ben je een loser.
Een gevaarlijke druk, geen wonder dat zoveel mensen opbranden. Als je dan het streven naar Ikigai daar nog als druk bovenop legt, wordt het wel heel veel.
Ikigai: het geheim voor een lang gelukkig leven. Of een nieuwe manier om jezelf onder druk te zetten.

Ikigai betekent zoiets als reden om te zijn, raison d’être, bestaansgrond.
Hoezo heb jij een reden nodig om er te zijn? Je bent toch?

Wil je een abonnement op mijn blog, vul dan hieronder je naam en adres in.

 

 

Goede voornemens, vergeet het maar.

oliebollen

Wat zijn jouw goede voornemens voor het pas begonnen 2017?
Waarom heb je eigenlijk goede voornemens voor het nieuwe jaar?

Als je iets wilt doen, Doe het dan. Als je iets wilt doen dat voorbereiding nodig heeft, maak een plan en begin met die voorbereiding.
Als je ergens mee wilt stoppen, stop er dan mee.
Het maakt niet uit of het 1 januari is of 27 september of 3 mei of om maar eens een willekeurige datum te noemen, 3 januari.

Een plan maken en uitvoeren is één ding, gedragsverandering is iets anders, en dat is vaak lastiger. Voor die gedragsverandering wordt het goede voornemen vaak van stal gehaald.
Wat is een voornemen? Bedenken dat je iets wilt doen of laten en daarmee te beginnen op een specifieke datum in de toekomst. Met andere woorden: uitstellen.

Als het niet lukt op 27 september of 3 mei of 3 januari; waarom zou het dan wel lukken op 1 januari? Wat is er op die specifieke datum wel dat er nu niet is?

Oké, je wilt iets veranderen in je leven en dat valt niet mee. In plaats van die verandering voor je uit te schuiven kun je beter onderzoeken wat maakt dat het moeilijk is. Wat weerhoudt je? Wat raak je kwijt als je die wens uitvoert? Wat heb je nodig om het voor elkaar te krijgen? Dat kan vervelend zijn. Het kan een confrontatie opleveren met lastige vragen. Maar het is de moeite waard als je wens de moeite waard is.

verantwoordelijkheid

Wil je een abonnement op mijn blog, vul dan hieronder je naam en adres in.

Stap nooit uit je comfort zone

Voel je je veilig?

Als je je hele leven alleen maar dingen doet waarbij je je op je gemak voelt, zal je nooit iets nieuws leren en zal je nooit nieuwe ontdekkingen doen.
Cliënten in coaching hebben over het algemeen werk te doen in het onderzoeken van hun gedrag, emoties, gevoel of gedachten. Dat kan moeilijk en/of pijnlijk zijn en daarvoor heb je een veilige omgeving nodig. Dat is dus een belangrijke taak van een coach: zorgen dat iemand zich veilig genoeg voelt om moeilijke of pijnlijke vragen aan te gaan.
Veiligheid is alleen niet genoeg, je hebt ook moed nodig om moeilijke, spannende of pijnlijke dingen te doen. Moed is niet het ontbreken van angst maar dat je ergens bang voor bent en het toch doet.

zelfvertrouwen-en-moed

Zonder uitdaging leer je niet. Dat heet verveling en wordt bedoeld met de opdracht op ‘uit je comfort zone te stappen’. Daarbuiten ‘is where the magic happens’ zoals vaak gezegd wordt.
In paniek leer je ook niets, dan is de uitdaging te groot. Als je in paniek al iets leert is dat je het niet kunt. Zo kun je je zelfvertrouwen beschadigen.

Om nieuwe dingen te proberen heb je (zelf)vertrouwen nodig maar hoe bouw je dat op? Zorg bij het proberen van nieuwe dingen voor veiligheid. Doe iets dat je niet durft in een veilige omgeving of met mensen in de buurt die voor je kunnen zorgen als het te spannend wordt. Of doe iets dat net een stapje verder gaat dan wat je eerder deed, zodat je het vertrouwen van je eerdere ervaring kunt gebruiken. Zo kan je zelfvertrouwen groeien en kan je steeds een stapje verder gaan.

Je mag van mij dus wel degelijk uit je ‘comfort zone’ stappen, als je de veiligheid maar wel in zicht houdt. En misschien kun je de ruimte waarin je je veilig voelt ook wel vanaf de binnenkant oprekken, stap voor stap.

Wil je een abonnement op mijn blog, vul dan hieronder je naam en adres in.

Wat zou je doen als geld geen rol speelde? Doe dat wanneer geld geen rol speelt.

balans

je moet je droom volgen. Een mooie boodschap die veel vrijheid geeft. Maar die ook veel stress kan opleveren. Want als je niet de juiste loopbaankeuze maakt, is je leven straks mislukt omdat je je missie niet vervuld hebt.

De perfecte baan voldoet aan vier voorwaarden:

  • Je moet er goed in zijn
  • Iemand moet er geld voor over hebben
  • Je moet het leuk vinden om te doen
  • De wereld moet het nodig hebben

Oké. Even een baan zoeken waarbij je alle vier de voorwaarden kunt afvinken.

droombaan

Er zijn meer factoren die bepalen of een baan goed voor je is. Zijn er leuke collega’s waarmee je in een plezierige sfeer kunt samenwerken? heb je genoeg autonomie? Kun je er genoeg geld mee verdienen om je gezin van te onderhouden? Hoe lang ben je onderweg naar je werk? Hoeveel uren werk je?
Noem maar op.

Het gaat om balans.
Een baan die wat meer stress geeft maar die ook meer voldoening oplevert, kan de goede zijn. Behalve als de reis er naar toe te veel energie kost of als het er niet gezellig is. Maar als de omstandigheden in je privéleven je heel veel energie opleveren, kan het misschien toch weer werken.
Het gaat, kortom, om een balans tussen al die factoren. Als die balans er niet is, kost je leven energie en loop je het risico opgebrand te raken.

Als je in je huidige baan geen balans hebt, waardoor je energie weg lekt, dan moet je iets veranderen zodat er weer balans is. Het kan zijn dat je een andere baan moet zoeken, maar ook dat je een probleem in je privéleven moet oplossen. Of dat je binnen je huidige baan iets moet veranderen of….

Op de vraag wat je zou doen als geld geen rol zou spelen is het juiste antwoord misschien wel dat je dat moet doen wanneer geld geen rol speelt. Dat je om geld te verdienen iets doet waar je goed in bent en waar je voldoening uit haalt in een prettige omgeving. En datgene wat je zou doen als geld geen rol zou spelen doe je in je vrije tijd.
Als je maar zorgt dat je leven in balans is.

Wil je een abonnement op mijn blog, vul dan hieronder je naam en adres in.

Op eieren lopen

Een telefoongesprek met iemand die een verschrikkelijk groot verdriet heeft. Ze luchtte haar hart over mensen die, goedbedoeld, van alles voor haar invullen. Hoe dat de pijn groter maakt doordat er dan niet echt geluisterd wordt naar haar verdriet. En ergens in dat gesprek reageerde ik op iets waarvan ik dacht dat ze dat wel moest voelen. Ze beet geïrriteerd van zich af dat ik net deed of ik wist hoe het voor haar is. Een terechte tik over mijn vingers want ik luisterde niet goed en vulde in hoe het volgens mijn ervaring en kennis voor haar zou moeten zijn. Ik voelde me aangevallen en werd een beetje boos om de manier waarop ze me aansprak. (Achteraf bekeken kan ik wel zeggen dat de manier waarop ze me de mantel uitveegde nogal onbeleefd was.) Ik reageerde er niet op, ging er omheen en vroeg door over haar verdriet, leefde met haar mee en het werd weer een goed gesprek.

op_eieren_lopen

Dat is niet het hele verhaal. Ik ging, door niet te reageren op de manier waarop ze tegen me uitviel, voorbij aan mijn eigen gevoel. In de verhouding tussen haar grote verdriet en mijn kleine irritatie lijkt dat prima.

Maar dat is het niet.

Ik ging op eieren lopen om de lieve vrede te bewaren. Waarom? Omdat ik onder de indruk was van haar verhaal? Omdat ik bang was dat ze nog bozer zou worden? Omdat ik bang was de verbinding met haar kwijt te raken? Omdat ik bang was het niet goed te doen in dat gesprek? Ja, al die redenen telden mee en het was dus vooral angst. Dat werkt niet. Ik liet mezelf niet helemaal zien aan haar en liet haar daardoor even in de steek. Want om echt te luisteren, moet je echt aanwezig zijn in een gesprek.

Had ik dan mijn gevoel op de voorgrond moeten zetten en haar verdriet daarmee verdringen? Natuurlijk niet. Ik leefde met haar mee en was oprecht in haar geïnteresseerd. Ik hoefde er dus absoluut niet bang voor te zijn dat ik haar in de steek zou laten. Ik had aandacht kunnen houden voor haar en haar verdriet en daarnaast iets kunnen zeggen over haar uitval. Dan had ik mezelf en haar helemaal serieus genomen in het hele gesprek. Zonder deze pauze waarin ik op eieren liep om haar niet voor het hoofd te stoten.

Wil je een abonnement op mijn blog, vul dan hieronder je naam en adres in.

Wat gij niet wilt dat u geschiedt …

helpende-hand

Ik zat de afgelopen week bij een training over eenzaamheid. Het centrale advies was om niet te gaan helpen vanuit wat jou als helper goed lijkt maar om te luisteren en aandacht te geven. Klinkt logisch toch?

Ik moest denken aan de oude spreuk ‘wat gij niet wilt dat u geschiedt doet dat ook de ander niet’ en ik realiseerde me dat dit eigenlijk een heel egocentrisch advies is. Je gaat er dan vanuit dat wat niet goed is voor jou, ook niet goed is voor de ander. Dat is heel stevig in ons ingebakken. Niet zo gek omdat we de wereld nu eenmaal door onze eigen ogen zien. Meestal is dat helemaal niet erg maar soms leidt het tot goed bedoelde maar fout aankomende hulp.

Iedere coach en therapeut kent het wel. Je bent met iemand aan het werk en je wilt iets voor die ander. Het kan zijn dat je pijn ziet die je wil bestrijden, het kan zijn dat je een mogelijkheid ziet waarvan je het jammer zou vinden als de cliënt die niet benut. Het is voor mij heel belangrijk om door te hebben dat ik iets wil. Want anders zou ik onbedoeld kunnen sturen in de richting van wat ik voor de cliënt wil, in plaats van in de richting waar de cliënt zelf heen wil. Of ik zou door te sturen de cliënt de kans kunnen ontnemen zelf te ontdekken waar hij heen wil. Als ik weet dat ik een wens heb voor de cliënt, kan ik die wens loslaten en verder gaan met wat ik moet doen: de cliënt helpen te ontdekken wat hij wil.

Een beter advies is dus ‘wat gij niet wilt dat u geschiedt, vraag dat even na.’

wil je een abonnement op mijn blog, vul dan hieronder je naam en adres in.

wat-gij-niet-wilt-dat-u-geschiedt-dat-boeit-ons-hoegenaamd-geen-biet