Samen op weg. Presence in Coaching

Een spannend moment samen met de cliënt

Een spannend moment in een sessie tegen het eind van een traject. Ik voelde wat spanning over de vraag wat we deze sessie verder nog moesten doen. Om daar achter te komen vroeg ik de cliënt eens te kijken naar waar hij vandaan kwam, waar hij nu stond en wat hij verder wilde. Hij dacht na en uit wat hij toen zei, kon ik opmaken dat hij het doel van het begin van het traject bereikt had. Maar ik zag iets dat ik bij hem herkende als teken van spanning. We voelden dus beiden spanning.

Gelukkig had ik de tegenwoordigheid van geest om niet voor die spanning weg te lopen. Ik deelde mijn gevoel van spanning en vroeg of ik die spanning bij hem goed herkende. Toen vroeg ik of het goed was daar verder in te duiken. Kennelijk voelde dat voor de cliënt veilig genoeg want het mocht. We hebben toen in een korte systemische oefening die spanning opgezocht om er achter te komen wat die in te brengen had. Er kwam een verlangen naar actie uit tevoorschijn wat ons verder bracht naar wat er in de afronding van het traject nog te doen is.

Coaching is samenwerken en samen op weg zijn

Zo is coaching dus niet alleen een kwestie van samenwerken maar ook van samen op weg zijn, samen zijn. In dit geval samen die spanning voelen.

Coaching is samen leren, samen ontwikkelen, cliënt en coach. De coach is niet de deskundige die het probleem van de cliënt wel even zal fixen. Ja, ik ben opgeleid en getraind in het gebruiken van methoden en technieken maar heb het antwoord voor de cliënt niet in een boekje staan. Ik heb levenservaring, maar geen ervaring in het leven van de cliënt.
Belangrijker is dat ik  getraind ben in het inzetten van mezelf als gereedschap. Dat ik mijn eigen gevoel en reacties op het verhaal van de cliënt moet herkennen en begrijpen. De werkrelatie tussen coach en cliënt is verreweg het belangrijkste ingredient van effectieve coaching. Een werkrelatie waarin twee mensen aanwezig zijn.

Dit gedicht van Albert Camus past daar voor mij mooi bij:
Ne marche pas devant moi, je ne suivrai peut-être pas. 
Ne marche pas derrière moi, je ne te guiderai peut-être pas. 
Marche juste à côté de moi et sois mon ami.

Loop niet voor me uit, ik zal je wellicht niet volgen.
Loop niet achter me, ik zal je wellicht niet leiden.
Loop naast me en wees mijn vriend

samen op weg zijn

Coaching presence: samen op weg zijn

Die middag en avond was ik op een symposium van de Nobco. Daar woonde ik een workshop bij van Tünde Erdös die bezig is met een researchproject naar de relatie tussen present zijn en de effectiviteit van de coaching: ‘Coaching presence: The effects of interpersonal synchrony on goal attainment’.

Ik ben er volstrekt van overtuigd dat het samen aanwezig zijn bijdraagt aan het behalen van de doelen van de cliënt. Sterker nog, zonder dat zou ik niet kunnen werken. En geen wetenschappelijk bewijs kan iets toe- of afdoen aan die overtuiging. Dus waarom doe ik mee aan dat onderzoek? Omdat ik door de feedback die ik zal krijgen, beter kan leren om volledig aanwezig te zijn in de relatie met de cliënt. Maar vooral omdat ik me in die workshop verbonden voelde aan de onderzoekster en die  150 coaches die wereldwijd samenwerken aan dit ene onderzoek.
Ook weer een kwestie van samen op weg zijn.

Het is natuurlijk ook niet voor niets dat & het logo van mijn coachpraktijk is. Verbinding is bij mij steeds waar het om gaat.

In dit filmpje legt Tünde uit wat haar tot het onderzoek gebracht heeft.
Lees hier alles over het project als je bijvoorbeeld als coach interesse hebt om deel te nemen.

De berg als inspiratie en metafoor

Wat is jouw berg?
Je ziet de foto in de header van de pagina en het logo: de Kilimanjaro. Een paar redenen voor dat beeld.

Het uitzicht vanaf de andere berg

Als cliënt en coach werken we zij aan zij samen en het is niet zo dat ik het allemaal weet. Al heb ik best wat levenservaring; dat is alleen ervaring in mijn leven. Maar al die ervaring en mijn opleidingen helpen doordat ik vanuit een ander perspectief kan kijken.

Een mooie metafoor: Jij bent jouw berg aan het beklimmen en ik ben bezig met de mijne. Vanaf die afstand kan ik met een verrekijker dingen zien die jij niet kan zien.

De Kilimanjaro - Ieder heeft zijn eigen berg

Ieder heeft zijn eigen berg

Voor iedereen is dat anders:

  • Je kunt als een berg ergens tegenop zien
  • Soms sta je op een bergtop tevreden om je heen te kijken
  • Misschien ben je  vastbesloten onderweg naar de top en heb je geen idee hoe je er moet komen
  • Of je staat  op een top uit te kijken naar de volgende berg, de volgende top
  • Daar kun je zin in hebben of voelen dat je moet

& Wat is jouw berg?

soms moet je door een diep dal om je doel te halen - coaching helpt
soms moet je door een diep dal
soms sta je op de top - dat kan je bereiken met coaching
soms sta je op de top

De kracht om de top te bereiken

Ergens in je zit de kracht om de top te bereiken van de berg die je aan het beklimmen bent. Ik heb dat zelf ervaren en niet alleen mentaal maar ook fysiek. Dat kun je bijvoorbeeld lezen in een fragment van mijn verslag van de beklimming van de Kilimanjaro.

& Wat is jouw berg?

Ga naar de site

Wil je een abonnement op mijn blog, vul dan hieronder je naam en adres in.

Verantwoordelijkheid nemen. Maar dan echt

voor je zelf zorgen
voor jezelf zorgen

Ooit vroeg mijn coach me wanneer ik mijn verantwoordelijkheid ging nemen. Woedend werd ik. Ik zat tegen een burn-out aan en één van de oorzaken was dat ik me, vooral in mijn werk, voortdurend voor van alles en nog wat verantwoordelijk voelde. En dan ging hij me vertellen dat ik nog meer verantwoordelijkheid moest nemen? De coach liet me even uitrazen en vroeg toen wanneer ik verantwoordelijkheid ging nemen voor me zelf. Toen was ik met stomheid geslagen.

Het eerste en belangrijkste waarvoor je verantwoordelijk bent, is jezelf. Brandweerlieden leren dat ze als eerste dat ze voor hun eigen veiligheid moeten zorgen en dan pas voor die van slachtoffers. Misschien een beetje tegen de intuïtie van de held in die onmiddellijk wil gaan redden, maar wel logisch want een dode brandweerman kan geen levens redden.
Het gebod luidt ‘heb uw naaste lief als u zelf’ levert veel naastenliefde op. Maar als je vooral naastenliefde hebt, ga je voorbij aan een belangrijk deel van dat gebod. Het gebod stelt namelijk, als vanzelfsprekend, dat je van je zelf houdt. Ook logisch wat als je niet voor je zelf zorgt, kun je niet voor anderen zorgen.

Terug naar wat de coach mij vroeg. Waar het om ging was dat ik oude pijn die ik steeds negeerde maar eens moest herkennen en erkennen. Had ik er wel eens een traan om gelaten? Het werd tijd om ‘mijn verlies te nemen’, te aanvaarden dat het er was en dat het bij me hoorde.
Toen kon ik er pas mee af rekenen en dat was nodig om verder te komen.

Wil je een abonnement op mijn blog, vul dan hieronder je naam en adres in.

Millennials zijn (niet) anders

millennials zijn net zo wijs als ouderen, anders wijs

Ik zag een leuk filmpje van een sollicitatiegesprek van een oudere werkgever met een millennial. De millennial speelt de rol van verwend nest dat denkt dat de wereld om haar draait. Een leuk filmpje omdat het herkenbaar is: sommige eigenschappen van millennials worden flink uitvergroot.Zie onderaan de tekst de link naar het filmpje.

Millennials zijn anders

Ik zie de laatste tijd her en der uitgelegd worden hoe De Millennial anders is. Hoezo is de millennial anders?  Je kunt net zo goed stellen dat de baby-boomer anders is want elke generatie is anders. Toch snijdt het hout dat de millennial anders is. De heersende managementklasse is namelijk grotendeels ouder: baby-boomers en de generatie direct daarna. Ze zijn voor veel oudere managers lastig te managen en dat maakt millennials anders.

Millennial zijn niet anders

In dat filmpje worden millennials afgeschilderd als verwende prinsjes en prinsesjes, werkschuw tuig, ongemotiveerd.
De millennials die ik tegenkom zijn bepaald niet ongemotiveerd. Integendeel, ze zijn tot op het bot gemotiveerd. Door andere dingen dan de oudere generaties. Baanzekerheid zodat je tot je pensioen bij de zelfde baas kan blijven, hoog salaris, auto van de zaak. Allemaal niet interessant. Wat bijvoorbeeld wel motiveert is dat je iets doet dat echt betekenisvol is. Ik denk wel eens dat ze te gemotiveerd zijn als ik kijk naar het snel groeiende aantal burn-outs in die generatie.

Management moet anders

Misschien is het beter om niet te kijken naar hoe het komt dat millennials zo lastig te managen zijn en kan je beter onderzoeken hoe het komt dat veel managers moeilijk leiding kunnen geven aan mensen die heel anders zijn dan henzelf. De millennial heeft minder management en meer leiderschap nodig. Coachend leiderschap is de vaardigheid die je als leidinggevende hard nodig hebt. Het klassieke management sterft hopelijk snel uit.

millennials solliciteren anders

Wil je een abonnement op mijn blog, vul dan hieronder je naam en adres in.

Ik heb de wijsheid in pacht             …Huh?

Uil als symbool voor wijsheid

Wat is wijsheid? Dat een tomaat een vrucht is, is kennis. Dat je een tomaat niet in een fruitsalade doet, is wijsheid. Leuk maar volgens mij is dat nog steeds  kennis. Parate keukenkennis.

Volgens Socrates was wijsheid het besef dat je iets niet weet. Daar kan ik me wel in vinden. Ik vind mensen die overal een antwoord op hebben en die alles zeker weten, dommer dan mensen die twijfelen en zoeken.
Misschien ken je het dunning-kruger-effect. Dat iemand die ergens bijna niets van weet, denkt dat hij er alles van weet. En iemand die er echt voor heeft doorgeleerd, weet dat hij veel weet maar ook heel veel niet.

Als je iets in pacht hebt, dan is het van iemand anders en mag jij het gebruiken. Dus als je de wijsheid in pacht hebt, gebruik je de wijsheid van iemand anders. Zo is het ook een beetje met coaches. Natuurlijk denk ik best vaak al vroeg in een traject te weten wat de cliënt te doen staat. Gelukkig heb ik genoeg ervaring, kennis en een beetje verstand om te beseffen dat ik dat helemaal niet weet. Ik ken de oplossing niet van de vraag waarmee een cliënt bij me binnen komt. Ik help de cliënt zelf het antwoord te vinden.

Het antwoord zit in de cliënt.

Wil je een abonnement op mijn blog, vul dan hieronder je naam en adres in.

Vertrouwelijkheid gaat voor ‘wie betaalt, bepaalt’

geld koopt geen vertrouwelijkheid

Een opdrachtgever bepaalt wat er gebeurt en hoe er wordt gerapporteerd. Wie betaalt heeft recht op kennis over de inhoud. Zo is dat normaal gesproken geregeld maar bij coaching ligt dat wel eens anders. Vertrouwelijkheid is centraal in coaching.

De driehoek opdrachtgever – cliënt – coach

Als een coachtraject door, bijvoorbeeld, de werkgever wordt betaald, ontstaat er een driehoek opdrachtgever, cliënt en coach.
De opdrachtgever en de cliënt hebben samen een doel afgesproken voor het coachtraject en een coach uitgezocht.
Soms wil de opdrachtgever in de loop van het traject of daarna van de coach weten waar het precies over is gegaan. Dan zal ik nul op het rekest geven. Waarom?

Geheimhouding

Het gaat in coaching om het resultaat, om dat resultaat te halen moet alles besproken kunnen worden en om dat mogelijk te maken is vertrouwelijkheid noodzakelijk. Het kan zijn dat er iets speelt in het privéleven van de cliënt dat van invloed is op het werk of er kan iets zijn op het werk waar de medewerker niet met de leidinggevende over kan of wil spreken. De cliënt moet er op kunnen vertrouwen dat wat er in de kamer van de coach besproken wordt, binnen de muren van die kamer blijft.
Geheimhouding is om die reden één van de centrale elementen in de beroepsethiek van de coach.

De cliënt bepaalt

Als er iets is dat kan leiden tot spanning tussen medewerker en leidinggevende zal ik soms, in het belang van de cliënt, adviseren dat hij dat met de leidinggevende bespreekt. En als dat erg lastig is kan er een gesprek plaatsvinden onder begeleiding van de coach. Aan het begin en einde van het traject is er vaak een driegesprek. De cliënt kan in die gesprekken en ertussenin aan de opdrachtgever vertellen wat hij kwijt wil. Maar als coach mag ik niet uit de school klappen.

Wil je een abonnement op mijn blog, vul dan hieronder je naam en adres in.

Ikigai, de heilige graal


Ikigai

Ikigai klinkt mooi

Ikigai is het geheim van een lang succesvol leven. Het komt uit Japan waar de mensen oud worden. Klopt. Ook het land waar een treinmachinist zelfmoord pleegde omdat hij te laat arriveerde, waar veel kinderen depressief zijn door de prestatiedruk op school, waar kostwinners ’s avonds nooit thuis eten omdat je langer dan je leidinggevende op kantoor moet blijven. Kortom: pas op met het idealiseren van zo’n concept.

Klopt het concept van Ikigai dan niet? Zeker wel. Als je het even bestudeert, zie je de logica. Het staat als een paal boven water dat waar die vier voorwaarden overlappen je de ideale baan hebt. Doen waar je goed in bent, wat je leuk vindt, wat de wereld nodig heeft en waar iemand geld voor over heeft. Wie wil dat nou niet?

Het probleem van het moeten

Het probleem is dat Ikigai een heilige graal aan het worden is. Bij een heilige graal hoort een heilig moeten en moeten is het probleem.

heilige graal

We leven in een maatschappij met twee belangrijke valkuilen: maakbaarheid en succes.
Alles is maakbaar: de maatschappij, je baan en je leven. En je moet succesvol zijn.
Dus als je niet die ideale vrienden hebt, die droomvakantie, die mooie foto’s op facebook of die ideale baan, dan heb je het niet gemaakt. Als alles maakbaar is en je hebt het niet gemaakt, dan ben je een loser.
Een gevaarlijke druk, geen wonder dat zoveel mensen opbranden. Als je dan het streven naar Ikigai daar nog als druk bovenop legt, wordt het wel heel veel.
Ikigai: het geheim voor een lang gelukkig leven. Of een nieuwe manier om jezelf onder druk te zetten.

Ikigai betekent zoiets als reden om te zijn, raison d’être, bestaansgrond.
Hoezo heb jij een reden nodig om er te zijn? Je bent toch?

Wil je een abonnement op mijn blog, vul dan hieronder je naam en adres in.

 

 

Goede voornemens, vergeet het maar.

Voornemens voor het nieuwe jaar?

Wat zijn jouw goede voornemens voor het pas begonnen 2017?
Waarom heb je eigenlijk goede voornemens voor het nieuwe jaar?

Als je iets wilt doen, Doe het dan. Heeft dat voorbereiding nodig heeft, maak een plan en begin met die voorbereiding.
Als je ergens mee wilt stoppen, stop er dan mee.
Het maakt niet uit of het 1 januari is of 27 september of 3 mei of om maar eens een willekeurige datum te noemen, 3 januari.

Een plan maken en uitvoeren is één ding, gedragsverandering is iets anders, en dat is vaak lastiger. Voor die gedragsverandering wordt het goede voornemen vaak van stal gehaald.
Wat is een voornemen? Bedenken dat je iets wilt doen of laten en daarmee te beginnen op een specifieke datum in de toekomst. Met andere woorden: uitstellen.

Als het niet lukt op 27 september of 3 mei of 3 januari; waarom zou het dan wel lukken op 1 januari? Wat is er op die specifieke datum wel dat er nu niet is?

Oké, je wilt iets veranderen in je leven en dat valt niet mee. In plaats van die verandering voor je uit te schuiven kun je beter onderzoeken wat maakt dat het moeilijk is. Wat weerhoudt je? En wat raak je kwijt als je die wens uitvoert? Wat heb je nodig om het voor elkaar te krijgen? Dat kan vervelend zijn. Het kan een confrontatie opleveren met lastige vragen. Maar het is de moeite waard als je wens de moeite waard is.

Voornemens of verantwoordelijkheid

Wil je een abonnement op mijn blog, vul dan hieronder je naam en adres in.

Stap nooit uit je comfort zone

Voel je je veilig?

Als je je hele leven alleen maar dingen doet waarbij je je op je gemak voelt, zal je nooit iets nieuws leren en zal je nooit nieuwe ontdekkingen doen.
Cliënten in coaching hebben over het algemeen werk te doen in het onderzoeken van hun gedrag, emoties, gevoel of gedachten. Dat kan moeilijk en/of pijnlijk zijn en daarvoor heb je een veilige omgeving nodig. Dat is dus een belangrijke taak van een coach: zorgen dat iemand zich veilig genoeg voelt om moeilijke of pijnlijke vragen aan te gaan.
Veiligheid is alleen niet genoeg, je hebt ook moed nodig om moeilijke, spannende of pijnlijke dingen te doen. Moed is niet het ontbreken van angst maar dat je ergens bang voor bent en het toch doet.

Zelfvertrouwen en moed

 

Zonder uitdaging leer je niet. Dat heet verveling en wordt bedoeld met de opdracht op ‘uit je comfort zone te stappen’. Daarbuiten ‘is where the magic happens’ zoals vaak gezegd wordt.
In paniek leer je ook niets, dan is de uitdaging te groot. Als je in paniek al iets leert is dat je het niet kunt. Zo kun je je zelfvertrouwen beschadigen.

Om nieuwe dingen te proberen heb je (zelf)vertrouwen nodig maar hoe bouw je dat op? Zorg bij het proberen van nieuwe dingen voor veiligheid. Doe iets dat je niet durft in een veilige omgeving of met mensen in de buurt die voor je kunnen zorgen als het te spannend wordt. Of doe iets dat net een stapje verder gaat dan wat je eerder deed, zodat je het vertrouwen van je eerdere ervaring kunt gebruiken. Zo kan je zelfvertrouwen groeien en kan je steeds een stapje verder gaan.

Je mag van mij dus wel degelijk uit je ‘comfort zone’ stappen, als je de veiligheid maar wel in zicht houdt. En misschien kun je de ruimte waarin je je veilig voelt ook wel vanaf de binnenkant oprekken, stap voor stap.

Wil je een abonnement op mijn blog, vul dan hieronder je naam en adres in.

Wat zou je doen als geld geen rol speelde? Op naar je droombaan

Balans

Op naar je droombaan

Je moet je droom volgen. Een mooie boodschap die veel vrijheid geeft. Maar die ook veel stress kan opleveren. Want als je niet de juiste loopbaankeuze maakt, is je leven straks mislukt omdat je je missie niet vervuld hebt.

De perfecte baan voldoet aan vier voorwaarden:

  • Je moet er goed in zijn
  • Iemand moet er geld voor over hebben
  • Je moet het leuk vinden om te doen
  • De wereld moet het nodig hebben

Oké. Even een baan zoeken waarbij je alle vier de voorwaarden kunt afvinken.

Er is meer

Er zijn meer factoren die bepalen of een baan goed voor je is. Zijn er leuke collega’s waarmee je in een plezierige sfeer kunt samenwerken? heb je genoeg autonomie? Kun je er genoeg geld mee verdienen om je gezin van te onderhouden? Hoe lang ben je onderweg naar je werk? Hoeveel uren werk je?
Noem maar op.

Het gaat om balans

Een baan die wat meer stress geeft maar die ook meer voldoening oplevert, kan de goede zijn. Behalve als de reis er naar toe te veel energie kost of als het er niet gezellig is. Maar als de omstandigheden in je privéleven je heel veel energie opleveren, kan het misschien toch weer werken.
Het gaat, kortom, om een balans tussen al die factoren. Als die balans er niet is, kost je leven energie en loop je het risico opgebrand te raken.

Als je in je huidige baan geen balans hebt, waardoor je energie weg lekt, dan moet je iets veranderen zodat er weer balans is. Het kan zijn dat je een andere baan moet zoeken, maar ook dat je een probleem in je privéleven moet oplossen. Of dat je binnen je huidige baan iets moet veranderen of….

Op de vraag wat je zou doen als geld geen rol zou spelen is het juiste antwoord misschien wel dat je dat moet doen wanneer geld geen rol speelt. Dat je om geld te verdienen iets doet waar je goed in bent en waar je voldoening uit haalt in een prettige omgeving. En datgene wat je zou doen als geld geen rol zou spelen doe je in je vrije tijd.
Als je maar zorgt dat je leven in balans is.

Wil je een abonnement op mijn blog, vul dan hieronder je naam en adres in.