Waarom je in anderen moet geloven

Voor iedereen die denkt dat je realist moet zijn in plaats van idealist; kijk dan naar deze schitterende speech van Viktor Frankl (1905-1997), een van mijn helden.

Hij was een Oostenrijks neuroloog en psychiater, maar is vooral ook bekend als overlever van de holocaust. Door het lijden dat hij en anderen hadden ondergaan in de concentratiekampen kwam hij tot de opmerkelijke ontdekking dat de mens in wezen vrij is. Opgeleid als klassieke psychotherapeut ging hij de kampen in met de overtuiging dat een mens bepaald wordt door de omstandigheden in zijn vroege jeugd. Dat je karakter en persoonlijkheid dan gevormd worden en dat je daar verder niet veel aan kunt doen. En in de meest gruwelijke omstandigheden ontdekte hij dat de kampbewakers zijn hele omgeving volledig konden bepalen en dat ze al zijn vrijheden konden beperken. Maar dat ze één ding niet voor hem konden bepalen: Als zelfbewust mens kon hij bepalen hoe die omstandigheden hem raakten, hoe hij zich er onder voelde. Geen vrijheden wel vrijheid.

Dus als mens heb je je eigen lot in handen. Niet doordat je de omstandigheden bepaalt, maar wel je reactie op die omstandigheden.

In een zeldzame video uit 1972 geeft hij een krachtige boodschap over het belangrijkste dat we anderen kunnen geven.

 

 

Kun je autorijden?

“Ik kan maar één ding tegelijk” sprak ik met smart.

In mijn opleiding tot Master Coach aan het Europees instituut ben ik druk bezig allerlei vaardigheden te leren. En soms wordt ik daar een beetje moedeloos van want ik moet op heel veel tegelijk letten: De structuur van een gesprek, het soort vragen dat ik stel ik elke fase van het gesprek, aandacht voor de non-verbale communicatie van de cliënt, aandacht voor mijn eigen houding, en nog veel meer. En dan wil ik ook de inhoud van het verhaal van de cliënt nog volgen. Dat leer ik nooit!

In de training van deze week sprak ik met smart uit. “Ik kan maar één ding tegelijk”. Waarop de trainster me vroeg of ik kan autorijden. Meer hoefde ze niet te zeggen want ik realiseerde me direct wat ze bedoelde. Dat ik, toen ik vijfentwintig jaar geleden begon met rijlessen, heel veel dingen niet kon die ik nu wel kan. En nu doe ik ze al heel lang tegelijkertijd, zonder er bij na te denken.

Dus ik ga het wel leren, al gaat dat niet van de ene dag op de andere.

En ik dacht dat ik heel veel tegelijk moet. Dat moet ik niet, ik wil het leren en mag daar de tijd voor nemen en oefenen.

En dat, lieve lezer, geldt voor iedereen die iets aan het leren is.

 

Hoe een visitekaartje een website werd

Ja, ik weet dat een website het visitekaartje van een organisatie is, maar dit is een ander verhaal.

Het begon dus met een visitekaartje. Ik was op een netwerktraining en daar werd me gevraagd of ik een visitekaartje had. Nee, had ik niet. En bij netwerken buiten internet, het zogenaamde face2face contact, is een visitekaartje wel erg handig dus besloot ik een visitekaartje te gaan maken. Dat is helemaal niet zo moeilijk want er zijn aanbieders die voor weinig geld mooie kaartjes maken en die handige websites hebben om je kaartje te ontwerpen.

Ja, ja, niet zo moeilijk. Maar wat zet ik er nou eigenlijk op. Op zakelijke visitekaartjes staat meestal een website en die heb ik niet. Mmmm. Website maken? Op een andere bijeenkomst over werken met LinkedIn had ik geleerd dat een beetje aanwezigheid op internet wonderen kan doen. Presence heet dat dan, als ik het goed onthouden heb. En op weer een andere bijeenkomst kwam ik aan het nadenken over een e-mailadres. Geen onvolwassen hotmail-adres. Check, ik zat al jaren bij Gmail. Een gratis adres? Tsja, Gmail is wel een gratis adres. Een adres op een uniek domein zou beter zijn en ook daarvoor is een website handig. En het maken van een website dwingt je goed te formuleren op weer een andere manier dan op een CV en op LinkedIn, ook dat leek me wel goed.

Dus het is er van gekomen en ik ben een website gaan bouwen om aan de wereld te vertellen wie ik ben en wat ik doe. Tada! www.janfrits.nl is hij gaan heten. Ik heb genoten van het bouwen en hoop dat je het resultaat kunt waarderen.

Zo word een visitekaartje dus een website. Oh ja, en een blog.

Welke dagcrème gebruik je?

“Maar hoe oud ben je nou?” Vraagt de jongen rechts voor me bij de bar aan de vrouw links voor me. Ik wil hem corrigeren want zoiets hoor je toch niet te vragen, maar hij legt me het zwijgen op.
“Bemoei je er net mee.” En tegen haar “Als het me niet zou interesseren zou ik het niet vragen.”  Sterke logica.
“Vijvenveertig” Antwoord ze.
“Vind ik geweldig” zegt hij ”Je bent de mooiste vrouw van vijvenveertig die ik ooit heb gezien. Dan kom je hier ook niet voor het eerst zeker?” Dat leek me een mooi alternatief voor vragen naar haar leeftijd, vragen aan een vrouw hoe vaak ze al op Lowlands is geweest klinkt vriendelijker dan vragen naar haar leeftijd.
“Je ziet er prachtig uit, geen enkele grijze haar.”
“Nou ja, dat heb ik aan de kapper te danken.”
“Bederf het nou niet. Hoe doe je dat? Welke dagcrème gebruik je?”
“Dat hou ik geheim. Wat gebruik je zelf dan?”
“Ik neem elke dag fruit en begin elke dag met een liedje dat m’n moeder uitzoekt”
“Woon je nog bij je moeder?
“Ja, wel zo makkelijk. Ik heb een lijstje van tien liedjes en m’n moeder kiest er elke dag eentje uit en die zing ik dan.”

Lowlands 2013, vrijdag rond zes uur, de bar bij de Golf.

html-gedoe

Vandaag heb ik zwaar mijn hoofd gebroken over html.

Ik ben bezig een website te maken (waarover binnenkort meer) met een editor die bij mijn webhoster hoort. Hardstikke makkelijk want “what you see is what you get”. In die site heb ik linkjes gezet en die deden het ook prima op mijn computer in Safari en Chrome. Op de computer van Willeke’s werk met IE7 echter niet en ook niet op die van JP met IE8, maar op die van Chris met IE10 doen ze het weer wel. Nou moe, niet zo hardstikke makkelijk dus.

Ik dus uit-en-te-na checken of de syntax van mijn linkjes correct waren en daar kon ik niets in vinden. Een paar deskundigen in mijn omgeving wisten ook geen raad dus ben ik maar gaan chatten met de helpdesk van mijn webhoster. Ook daar veel hoofdbrekens want de syntax van de linkjes was toch echt goed en na veel navragen bij de achterban van de helpdeskjongen kwam het antwoord: Het programma dat ik gebruik om de site te maken legt een of andere laag over de html-code en die laag, die vast en zeker hele mooie dingen doet waar jij en ik geen weet van hebben, saboteert de linkjes bij IE7 en IE8. Er wordt nog aan gewerkt en zodra het probleem is opgelost krijg ik daarvan bericht.

Nu heb ik maar een html-scriptje in elkaar geknutseld dat bij mensen die via IE7 en IE8 naar mijn site gaan kijken, een excuus weergeeft en de weg wijst naar de pagina waar de linkjes naar verwijzen. En nu maar met gekruiste vingers afwachten of dat scriptje het goed doet en niet weer iets anders gaat saboteren.

Dus als je een website maakt met Web Presence Builder 11.0, hou er dan rekening mee dat hyperlinks het niet doen in Internet Explorer 7 en 8